در حین جوشکاری لیزری به دلیل تأثیر دماهای بالا بسیار مستعد اکسیداسیون است.

جوشکاری لیزری فرآیندی است که در آن مواد توسط پرتو لیزر با چگالی با انرژی بالا به حالت مذاب گرم می شوند و سپس برای ایجاد یک اتصال دائمی سرد می شوند. با این حال، محیط دمای بالا درگیر در این فرآیند نیز خطر اکسیداسیون را به همراه دارد. اکسیداسیون به واکنش مواد با اکسیژن در دماهای بالا برای تولید اکسید اشاره دارد که ممکن است کیفیت و عملکرد اتصالات جوشی را کاهش دهد.

در حین جوشکاری لیزر، دمای بالا باعث می شود که فلز در ناحیه جوش بسیار فعال باشد و به راحتی با اکسیژن اطراف واکنش نشان دهد. به عنوان مثال، هنگام جوشکاری مواد فولادی، آهن در دماهای بالا با اکسیژن واکنش می دهد و اکسیدهای آهن را تشکیل می دهد که به نام زنگ می گویند. این واکنش اکسیداسیون نه تنها استحکام اتصال جوش داده شده را ضعیف می کند، بلکه ممکن است منجر به مشکلاتی مانند ترک و خوردگی شود.

برای کاهش تاثیر اکسیداسیون بر جوشکاری لیزر می توان اقداماتی را انجام داد. به عنوان مثال، گازهای بی اثر مانند آرگون به عنوان گازهای محافظ در طول فرآیند جوشکاری برای جداسازی اکسیژن از تماس با ناحیه جوش استفاده می شود. علاوه بر این، با بهینه سازی پارامترهای جوشکاری مانند توان لیزر، سرعت جوشکاری و موقعیت کانونی، می توان دما و خطر اکسیداسیون در ناحیه جوشکاری را کاهش داد. اجرای این اقدامات باید با توجه به مواد خاص جوشکاری و الزامات فرآیند تنظیم و بهینه شود.

به طور کلی، اگرچه خطر اکسیداسیون در حین جوشکاری لیزری وجود دارد، اما با انجام اقدامات مناسب و بهینه سازی پارامترهای فرآیند، می توان تاثیر اکسیداسیون بر کیفیت جوش را به طور موثر کنترل کرد و از عملکرد و قابلیت اطمینان اتصال جوش داده شده اطمینان حاصل کرد.